Verborgen achter de zeedijk bij Workum ligt zij in stilte. Haar tijd waarin zij diende ligt ver achter haar. Ze rust in vrede, in vrede met de geluiden van de natuur om haar heen. Tot het moment daar is en zij opnieuw het geheel, de voormalige Jiskepôle, cachet kan geven.
De Paupers, opgericht in december 1992, zorgen onder auspiciën van Henk de Boer voor een beeldende theatervoorstelling waarbij de waarheid duidelijk herkenbaar terug te zien is in verleden, heden en toekomst.
Met DOAR (altyd dy fan ’n oar) laten de acteurs het publiek op indringende wijze zien wat er schuilgaat achter de voordeur van een ander. En wat er bij jou achter de deur gebeurt, daar praat je niet over. Want als er al over wordt gesproken, dan zijn de gevolgen soms niet te overzien. Geweld gaat dan over in femicide.
Een vrouw, Gezina Dijkstra, raakt verliefd. Ze zweeft op de vlinders tussen de roze wolken door. Eenmaal getrouwd verandert de liefde in huiselijk geweld. De eens zo mooie roze wolken worden zwart, inktzwart. Hulpinstanties laten – herkenbaar voor velen – steken vallen en komen niet in actie zoals men vaker hoort. Dat heeft voor de vrouw uiteindelijk de dood tot gevolg.
Een man, Johan Spijkerman, laat de vrouw denken dat hij voor haar de prins op het witte paard is. Maar schijn bedriegt. De man is baas en ontneemt de vrouw alles: geen telefoon, niet meer de deur uit, geen bezoek meer. Niets meer. Wat rest, is uiteindelijk slechts de dood.
De dochter, Djura van Dijk, is een stille getuige van de ruzies tussen heit en mem. Zij vindt troost bij haar knuffel, een konijntje. Na de femicide blijft zij alleen achter, getekend voor het leven.
De acteurs, die in de voorstelling onder hun eigen naam spelen, vertolken hun rol aangrijpend mooi. Zo intens, zo tastbaar en zo herkenbaar om stil van te worden. De locatie, de Jiskepôle, met zicht op de skyline van Workum, is eenvoudig ingericht en daardoor één met haar omgeving. Zelfs de vogels hebben hierin hun eigen rol. Zij komen en gaan. Zij zijn vrij.
Na een geheel terechte staande ovatie gaat ieder, in gedachten verzonken, weer zijn eigen weg. De boodschap die Henk de Boer voor aanvang meegaf, met zich meedragend. Want wie zijn wij als wij, al wetend dat het bij een ander achter de deur gebeurt, niets doen en alleen maar toekijken?
(Bron Friso)