Zaterdagavond was De Klameare het decor van een bijzondere en ambitieuze theatervondst. Acteur en verhalenverteller Laurens de Groot betrad het toneel voor een aparte one-man-show waarin hij zichzelf en zijn publiek tot het uiterste testte. In een verbluffend hoog tempo kroop hij die avond liefst dertien keer in de huid van een ander personage. Het resultaat was een meeslepend portret van bewoners uit een ogenschijnlijk doodgewone, Hollandse straat.
Het concept van de one-man-show was zowel inventief als origineel. Langs de randen van het toneel lagen dertien zorgvuldig samengestelde stapeltjes met rekwisieten. Uit deze stapels haalde De Groot schijnbaar willekeurig het gewenste voorwerp om in een oogwenk telkens een nieuw personage tot leven te wekken.
De acteur had gekozen voor uitvergrote stereotypen die zo uit de hedendaagse maatschappij leken te zijn geplukt. Zo zagen we onder meer een worstelend homostel dat probeerde te navigeren door de relatiestress, een parmantige kakker die blind en roekeloos vertrouwde op de adviezen van Google, en een volkszanger wiens carrière abrupt eindigde nadat hij onverhoeds gecanceld werd.
De Groot schakelde in een vlot tempo tussen al deze verschillende scènes en zette daarbij treffende accenten, lichaamshoudingen en kledingstukken in. Helaas misten de teksten hier en daar de spitsvondigheid, waardoor er meer diepgang in de bonte verzameling personages gestopt had kunnen worden.
Wisselende dynamiek en thematiek
Desondanks bevatte de show aardige elementen. Komische en lichte momenten werden afgewisseld met momenten van reflectie, waarbij de voorstelling het publiek een subtiele spiegel voorhield over de invloed van de onlinewereld op ons dagelijks leven. De kernboodschap van de avond kwam helder voor het voetlicht. Als mens maken we geregeld de verkeerde keuzes. Technologie en kunstmatige intelligentie (AI) zijn lang niet altijd de heilige graal die al je problemen oplost.
Uiteindelijk kende de structuur van de voorstelling ook haar zwakkere punten. Doordat de verschillende typetjes gedurende de avond meerdere malen op het toneel terugkwamen, sloop er de nodige voorspelbaarheid in. Daardoor voelde de voorstelling soms wat langdradig aan en haalde het enigszins de vaart uit de verder zo energieke one-man-show.
Sterke climax
Uiteindelijk werkte de avond toe naar een sterke apotheose. Naarmate de voorstelling vorderde, hing er voortdurend een zware dreiging in de lucht in de vorm van een aangekondigde superstorm. Het moment waarop deze storm daadwerkelijk losbrak en de individuele buren tot samenwerking werden gedwongen, vormde het hoogtepunt van de avond. Door het meesterlijke spel van doordachte licht- en geluidseffecten wist De Groot in slow motion de vernietigende, fysieke kracht van het natuurgeweld op indrukwekkende wijze na te bootsen. Al met al verzorgde Laurens de Groot een interessante en ambitieuze theatervoorstelling in De Klameare. Een wisselende avond waar vast en zeker nog over nagepraat werd.
(Bron Friso)