Het proces van menswording zou zonder de aandacht van de ander een stuk moeizamer en vooral ook minder compleet zijn. Ik durf wel te schrijven dat je “zonder de ander niet zoveel wordt”. Want die ander, vanaf een persoon die zich in het centrum van je sociogram bevindt tot iemand aan de rand daarvan, functioneert steeds weer als een spiegel voor je.
Gevraagd en ongevraagd, bedachtzaam en vluchtig, gericht en terloops, vertelt de ander je hoe hij je ervaart, waarbij het verbaal en non-verbaal veelal gaat over het WAT en WIE van jouw als persoon. Het WAT betreft vaak algemeenheden als je weten, kennen, kunnen en handelen, je z.g. “cognitieve competenties”. Feedback die de ander meestal spontaan geeft en die daardoor eenvoudige leermomenten oplevert, die je relatief gemakkelijk bruikbaar maakt. Bij het WIE gaat het eerder over je z.g. “emotionele competenties”, zoals willen, durven, interacties, flexibiliteit en vooral persoonlijke stevigheid.
Feedback die bedachtzamer gegeven wordt, waar je indringender leermomenten in kunt horen en waar je de brenger over kunt bevragen. Omdat die op zo’n moment meestal dichter bij je staat, zijn er al gauw goed bedoelde redenen voor het geven van zorgvuldige feedback en is er bereidheid om daarover met je te praten. Het geven en ontvangen van feedback vraagt altijd om een aandachtig proces, wat zich kenmerkt door het weglaten van goed/fout en vooral gaat over luisteren en vragen stellen.
Omdat feedback een belangrijke bijdrage kan zijn voor het vergroten van je zelfkennis, heb je de meeste baat bij waardevrije observaties, zonder belerende adviezen hoe iets beter kan. Die ander is dan even je coach, die je helpt aan leermomenten, die je dan ook zelf vertaalt in actie. Weet dat het slim is om niet alleen te wachten op feedback, maar er naar behoefte ook om te vragen.
Tot slot, omdat je als mens nooit uitgeleerd bent, nodig ik je uit voor mijn intieme huiskamerlezing in “het kleinste huisje van Workum”.
Gratis, aanmelden via filolezingen@gmail.com
(Bron Friso)