Een mooi borduurwerkje van een dame in Hindelooper klederdracht, gekocht bij de kringloop omdat het misschien wel geluk zou brengen, blijkt een bijzonder verhaal met zich mee te dragen. Via een foto in de Friso kwam het weer terecht bij de vrouw die het ooit borduurde.
Toen Johan Bouwhuis uit Workum eerder dit jaar in de krant de vacature voor directeur van Museum Hindeloopen zag staan, liep hij niet veel later binnen bij kringloopwinkel Op ’e Nij in Koudum. Daar viel zijn oog op een mooi ingelijst borduurwerkje met een afbeelding van een dame in Hindelooper klederdracht. Onder het motto ‘wellicht brengt het me geluk’ kocht hij het werkje.
Of het borduurwerkje daar daadwerkelijk iets mee te maken heeft gehad, zal altijd een raadsel blijven. Feit is dat Bouwhuis werd aangenomen en per 1 september aan de slag gaat als nieuwe directeur van Museum Hindeloopen. Bij het bekendmaken van zijn benoeming ging Bouwhuis voor het persbericht op de foto met zijn bijzondere kringloopvondst. Daarmee leek het verhaal van het borduurwerkje rond. Maar niets bleek minder waar.
Herkend in de Friso
Niet lang daarna kwam er in het winkeltje van Mariënacker in Workum een mevrouw binnen die daar nog maar kort woont. Het bleek Eeuwk van der Kooy te zijn, die een groot deel van haar leven in Hindeloopen heeft gewoond. In een gesprek met Bouwhuis’ schoonmoeder (vrijwilliger winkeltje) kwam toevallig de familieband ter sprake. Toen viel bij mevrouw Van der Kooy het kwartje. De nieuwe directeur die ze op de voorpagina van de Friso met het borduurwerk had gezien, was haar schoonzoon. En dat borduurwerk herkende ze onmiddellijk. Zij had het zelf ongeveer zestig jaar geleden gemaakt. Haar zoon had er destijds een lijst omheen gemaakt en het werkje had jarenlang een bijzondere betekenis voor haar gehad.
Bij haar recente verhuizing was het echter per ongeluk tussen de spullen voor de kringloop terechtgekomen. Dat was niet de bedoeling geweest. Mevrouw Van der Kooy was erg aan het borduurwerk gehecht en zat er behoorlijk mee dat het verdwenen was. Een van haar zoons was zelfs nog teruggegaan naar de kringloopwinkel om te kijken of het er nog stond, maar het werkje was inmiddels verkocht. Waar het gebleven was, wist niemand. Totdat de Friso op de mat viel. Daar stond Bouwhuis op de voorpagina met in zijn handen precies het verloren gewaande borduurwerk.
Terug naar Mariënacker
Voor Bouwhuis was er geen twijfel over wat er moest gebeuren. Hij ging bij mevrouw Van der Kooy op bezoek in Mariënacker en nam het borduurwerk mee. Zo keerde het werkje, na een onverwachte reis via de kringloopwinkel en de voorpagina van de Friso, terug bij degene die het ongeveer zestig jaar geleden had gemaakt. Mevrouw Van der Kooy was zichtbaar blij met de hereniging. Ze had zelfs alvast een plekje vrijgemaakt tussen twee andere schilderijtjes. Betalen voor het terugkrijgen van haar borduurwerk hoefde ze uiteraard niet. Wel deed ze een bijzondere belofte: “As ik dea gean, krijsto it.” En ook Bouwhuis weet al wat er dan mee moet gebeuren. “Dan krijgt het een plek op mijn kantoor in Museum Hindeloopen.”
(Bron Friso)